به یاد عزیز از دست رفته ام…

این چندروز یه موضوعی حسابی ذهنمو مشغول کرده بود.
داشتم به این فکر میکردم که چرا بعضی از آدما تمایل دارن تو کار مدرسه سازی شرکت کنن؟
خیلی چیزا اومد تو ذهنم. مثلا اینکه یکی مدرسه میسازه چون بقول خودمون کلا دستش تو کار خیره. یکی دیگه میسازه چون دوس داره به آموزش بچه ها کمک کنه. بعضیام هستن که این کارُ به یاد عزیز از دست رفته شون انجام میدن.
مثل همین دبستانی که عکساشو میبینین.
مادری که داغ جوون دیده و برای زنده نگه داشتن یاد و نام پسر عزیزش تصمیم میگیره این مدرسه رو تو خلیل آباد بسازه.
میخوام بگم همه ماها تو وجودمون مِیل به انجام کار خوب و کمک به همنوعمون داریم، حالا هرکس به یه دلیلی.
چه خوبه که تو این کارا از همدیگه جلو بزنیم.
‌ما تو پویا کلی از این پروژه ها داریم که برای شروع و یا حتی ادامه کار، نیاز به بانی دارن. میتونین اینجا اونارو ببینین و درصورت نیاز به اطلاعات بیشتر با ما تماس بگیرین.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست